Openingswoorden van Glenn Helberg

Opening expositie Portretten die spreken, 24 januari 2010


Geachte aanwezigen,

Als we om ons heen kijken zien wij de kunst van Vince Jong Tjien Fa en Abou Sidibé. Ik wil u vragen u te laten inspireren door deze werken. Kunst is er voor mij om bij te dromen, te genieten, te analyseren, te begrijpen te vermoeden, te oordelen, te vergelijken of mij bij te vervelen en weg te lopen. Als u om u heen kijkt weet ik in ieder geval dat u een ding zal doen en dat is genieten.

Bij het werk van Vince moet ik u zeggen dat ik word teruggevoerd naar het strand op Curaçao en wel naar Plastic Baai aan de Noordkant van het eiland, waar de golven soms beukend aankomen op het stenenstrand. Het schouwspel van het wassende water is prachtig. Als de golven opspetteren, glinsteren de druppels in het zonlicht, en als het water zich niet geluidloos terugtrekt ontvouwt zich een prachtig beeld van (op het eerste gezicht) verscchillend gekleurde steentjes. Bij nadere inspectie blijken deze steentjes gekleurd glas te zijn die ooit eens scherven waren en die door de elementen geslepen zijn tot soms mooie gladde voorwerpen die zo voor het oprapen liggen. Deze bonte verzameling van door de natuur geslepen producten doen je hart openspringen van vreugde om te ontdekken wat de elementen nu weer hebben voortgebracht. Ergens is er een fles stukgegaan die op deze wijze weer terug komt.

VINCE & Glenn Helberg Zo zie ik het werk van Vince. Portretten gevormd door fijngeslepen gladde voorwerpen die met elkaar een gestalte vormen. Uit al die kleine steentjes vormt hij een figuur. Vince herschept, wat ooit eens op een andere wijze te zien is geweest en geeft het een nieuw leven. Neem b.v. het schilderij ‘Waco’. Op het eerste gezicht lijkt alles geschilderd. Maar bij nadere inspectie is het doek waarop geschilderd is een Afrikaans doek, dat bestemd is voor kleding en hier als schildersdoek dient waarop vervolgens het portret wordt geschilderd. De motieven van het doek komen terug in het gelaat van de geportretteerde. Hier zien we ook (weer) een moment van herschepping. De mens die denkt boven de natuur te staan wordt nu onderdeel van de natuur. De mens wordt door het portret teruggegeven aan de natuur in pracht, praal, kleur en kracht net zoals de natuur dat doet met het voorkomen van de pauw, de papegaai, de kolibri of de trupiaal. Tropische vogels die de ziel van de Caribische mens aanraken. Het werk van Vince raakt de Caribische ziel.

Het is niet duidelijk wat nou verf is of wat doek. Een verrassing die ik b.v.ook tegenkwam bij Antonio Bernini (1905) in Argentinie, niet te verwarren met Bernini de Italiaanse beeldhouwer. Wat is nou verf, wat is het andere materiaal. Een feilloze overgang die pas bij nadere inspectie je doen zien welk ingenieuze creatie aan je wordt gepresenteerd. De kleuren en de manier waarop Vince kleuren gebruikt, werd door een bewonderaar waarmee ik in gesprek was, muzikaal en feestelijk genoemd. Expressionisme, dat net zoals wanneer ik in een een museum rondloop en ik plots werk van Gauguin zie opdoemen, mijn hart doet gloeien. Ook doet het werk mij denken aan dat van Kahlo maar dan meer in het symbolische, wat ook in het werk van Vince is te vinden bij goed kijken.

Ik ben geen kunstkenner en kan u niet precies vertellen waar deze traditie van schilderen precies uit voortkomt, maar ik wil vermoeden dat de bron waaruit deze kunstenaar put er een is waar er sprake is van glinsterende ideeën, een oerbron. We kunnen in ieder geval vermoeden dat zijn talent genetisch is, want Vince is weliswaar een autodidact maar hij komt voort uit de schoot van schilderes Mary Carty, zijn moeder. Gevraagd aan een jonge kunstenaar wat hij van het werk van Vince vindt kreeg ik dit als antwoord: ‘Ik vind het wel mooi werk. Het is uitnodigend voor mij. Met die heldere kleuren en verwerkte patronen fijn om naar te kijken. Het doet me denken aan Keith Haring en waar die zijn inspiratie vandaan haalt misschien zijn dat Afrikaanse stammen of Aboriginals. Het is in ieder geval niet begonnen bij Haring. Maar het is mooi met die heldere omlijning die vereenvoudigingen’.

Ik ben geen kunstkenner, maar ben net zoals Vince wel arts en er is niets leukers voor een arts om in z.g. niets betekenende kronkels op het doek, allerlei organen of onderdelen van organen te herkennen. De inspiratie van Vince komt duidelijk ook voort uit zijn achtergrond als medicus. Al neemt hij wel de vrijheid om b.v. de zaadblaasjes veel hoger te plaatsen dan ze zouden moeten zitten. Dat is de vrijheid van de kunstenaar om niet anatomisch correct te hoeven zijn.

Maar laat mij niet doorgaan met elaboreren want ik zou uren door willen gaan om uw aandacht te hebben, maar wij zijn per slot van rekening hier voor iets en iemand anders en dus laten wij de schilderijen van Vince het woord geven. Een woord dat u oneindig veel meer zal bijblijven.

Vince, prachtig werk, gefeliciteerd!


Glenn Helberg





Powered by Dutch Web Promotion | HappyBiz | SPS | XHTML | CSS